Romantik ilişkilerde tekrarlanan kırılmaların ve bağlanma sorunlarının kökeni her zaman ilişkideki “şimdi”ye ait olmayabilir. Bu sorunların temelinde, bu bireylerin kendi ailesiyle kurduğu görünmeyen ama güçlü bağlar yer alır.

Özellikle geçirgen sınırların olduğu ve bireyin duygusal olarak ayrışmadığı aile yapılarında, çocuklukta gelişemeyen bireysellik yetişkinlikte romantik ilişkileri etkiler. Bu durum kişinin partneri ile sağlıklı bir ilişki geliştirmesini engeller. “Biz” olarak düşünmesini zorlaştırır çünkü birey henüz tam anlamıyla “ben” olamamıştır.

Yapısal aile terapisin de “gevşek sınırlar”, aile üyeleri arasındaki psikolojik ve duygusal sınırların yeterince belirgin olmadığı durumlar olarak ifade edilir. Bu tür ailelerde bireyler birbirlerinin alanına aşırı müdahil olabilir; kimin duygusu kime ait, kimin ihtiyacı öncelikli ayırt etmek zorlaşır. Aile üyeleri arasında sağlıklı bir ayrışma yerine duygusal iç içelik hakimdir. Bu yapı içinde çocuklar, genellikle ebeveynlerinin duygusal boşluklarını dolduran, onların ruhsal yüklerini taşıyan bireyler haline gelir. Bu da çocuğun “kendi olmak” ile “aileye ait kalmak” arasında sıkışmasına neden olur. Ayrışamayan birey, büyüdüğünde kendi duygusal sistemine değil, hala aile sisteminin beklenti ve onayına göre hareket etmeye devam eder.

Duygusal anlamda ailesinden ayrışamayan birey, romantik ilişkilerinde sağlıklı sınırlar kurmakta zorlanır. Partnerine duyduğu sevgi ile ailesine duyduğu sadakat arasında sık sık çatışma yaşar. Örneğin, birey partnerine dair bir karar almak istediğinde önce ailesinin ne düşüneceğini hesaba katar. Bu durum, partnerin kendisini ikincil planda ve değersiz hissetmesine yol açar.

İç içe geçmiş aile yapılarından gelen bireylerle çalışırken, temel hedeflerden biri duygusal ayrışmayı desteklemek ve bireyin benliğini tanımasına fırsat vermektir. Terapist danışanın kendi sınırlarını fark etmesini ve bunları korumasını destekler.

Romantik ilişkiler yalnızca iki insanın değil, çoğu zaman iki aile sisteminin karşılaşmasıdır. Bu halk arasında kullanılan “sadece çiftler değil ailelerde evleniyor” tabiriyle benzeşiyor diyebiliriz. Eğer birey, kendi ailesiyle olan bağlarını fark etmeden bir ilişkiye adım atarsa, ilişki zamanla yalnızca partnerle değil, geçmişteki çözümlenmemiş dinamiklerle de mücadele alanına dönüşebilir. Sağlıklı bir ilişki, ancak bireylerin kendi alanlarını tanıdığı ve bu alanı partneri ile saygı çerçevesinde paylaştığı bir alanda gelişebilir. Aile ile duygusal bağ kurmak kıymetlidir, ancak bu bağ bireyin kendi sesini bastıracak kadar güçlü ise artık sevgi değil sınır sorunu konuşulmaya başlanır.