Genel olarak travma;

Göç, savaş, kaza, sürgün ya da kişilerin hayatını büyük ölçüde etkileyen önemli doğal afetlere verilen duygusal tepkiler olarak tanımlanmaktadır fakat kişinin bir olayı travma olarak adlandırılabilmesi için mutlaka doğal bir afet yaşamış olması gerekmez.

Bireyleri derinden etkileyen, stres düzeyini artıran, karşısında aşırı derecede korku, büyük bir kaygı, tedirginlik, çaresizlik gibi duygular beslediği ve bu duygularla baş etmekte zorlandığı olaylar birer travmatik yaşantı olarak adlandırılabilir.

Travma sonrası kişide depresyon, anksiyete, öfke sorunları, uyku bozuklukları, yoğun umutsuzluk duygusu, sosyal hayatından uzaklaşma ve sosyal hayatını sürdürmekte zorlanma, yaşadığı travmatik anı hatırlatacak durumlardan devamlı olarak kaçınma gibi belirtiler ortaya çıkabilmektedir. Tüm bu belirtilerle birlikte kişinin hayat işlevselliği ve yaşam doyumu olumsuz şekilde etkilenmektedir.

Bu semptomların ortaya çıkması için kişinin mutlaka travmayı birebir olarak yaşamış olması gerekmez. Travmayı yaşamış olan bireylerden sonra gelen nesillerde de bu belirtilere benzer şikayetlere rastlanmaktadır.
Kuşaklar arası travma aktarımı, bir kuşağın yaşamış olduğu travmanın ve etkilerinin takip eden nesillerde ortaya çıkması durumudur. Diğer bir deyişle yaşanılan travma kişinin yalnızca kendisini değil gelecek nesilleri de etkileyebilmektedir.

Kuşaklar arası travma aktarımı çalışması ilk kez yahudi soykırımdan kurtulan insanların çocuklarıyla yapılmıştır. Yapılan bu çalışmada yahudi soykırımını yaşamış ve hayatta kalabilmeyi başarabilmiş kişilerin gelecek kuşak çocuklarında çeşitli duygusal zorlanmalar yaşayarak ebeveynlerinin deneyimlemiş olduğu travmanın izlerini taşıdığı görülmüştür. Aynı zamanda soykırımı yaşamış çocuklar ile soykırıma maruz kalmamış çocukların stresle bağlantılı olan hormon düzeylerinde benzerlik gözlemlenmiştir.